seedinsow's profileseedinsow_fonPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
February 17 ฝากความคิดของฉันเอาไว้คำว่า "รัก" คงยังไม่พอ เธอคงไม่รับฟัง "รัก" คำเดียวมันคงยังไม่พอจริง ๆ แหละเนาะ เฮ้ออออออออออออออออออ ความรักก็งี้แหละ มีสุขสมหวัง ก็อาจจะมีทุกข์และผิดหวังเช่นกัน ความรัก...มันไม่ใช่ทุกอย่างของชีวิต แต่ความรัก คือสิ่งที่สร้างชีวิต และลมหายใจ อย่างน้อยก็อยากมีชีวิตไว้เพื่อรักใครสักคน วันนี้ฉันอาจจะผิดหวัง อาจพลาดพลั้งเสียน้ำตา แต่ฉันมีเท้าไว้ก้าวไปข้างหน้า จะไม่ยอมหมดแรงหล้า จะไขว่ขว้ารักมาให้ดั่งใจ แม้วันนี้เราไม่ได้รักกัน แต่อย่าลืมนะว่าเราเคยรักกัน แม้วันนี้ฉันไม่ได้เป็นคนที่ถูกเรียกว่าแฟน แต่อย่างน้อย ได้รักเธอก็ ดีที่สุดแล้วกับหัวใจ ฉันจะก้าวเดินต่อเผื่อวันหน้าจะมีความรักแวะเวียนมาอีกครั้ง ฉันจะเปิดใจให้ผู้คนที่เข้ามา ก็เผื่อว่าฉันจะได้เรียนรู้ความรักในหลายรูปแบบ ที่แตกต่างกันไป เธอกันฉัน วันนี้เราต่างกันที่หัวใจ หัวใจเธอรักเขา หัวใจฉันรักเธอ มันคงไม่มีประโยชน์อะไร หากจะเรียกร้องให้เธอมาสนใจ กับคนอย่างฉัน ได้แต่ทำได้เพียงแสดงความยินดี กับสิ่งที่เธอเลือกแล้ววันนี้ ฉันไม่ได้เจ็บช้ำหรือเสียใจ แต่ยินดีด้วยจากใจ จริง ๆ February 07 ท้อแท้...หัวใจหมดแรงการจะรักใครสักคนเราไม่ได้ใช้เวลาแค่วันสองวันในการเริ่มรัก แต่เราต่างคนต่างร่วมกันทักทอสิ่งดีดี และสานสัมพันธ์ ก่อเกิดเป็นความรู้สึกดีดี ต่างคนต่างทำอะไรเพื่อกันและกัน มีความคิดถึงความห่วงใย มีความเอื้ออาทร จนก่อเกิดเป็นความรัก แต่ความรักอาจจบลงได้เพียงแค่ไม่ถึงนาที กับแค่คำบอกลา วันนี้ฉันไม่แน่ใจว่าฉันบาดเจ็บจากความรัก หรือว่าบาดเจ็บจากคนที่รักกันแน่ คนที่เดินเข้ามาพร้อมคำถามว่าฉันจะรักได้ไหม คนที่เดินเข้ามาพร้อมกับคำที่บอกว่าไม่อยากเป็นแค่เพื่อน จนวันที่ฉันเกิดความรู้สึกรัก และได้บอกรัก และคนคนนั้นก็บอกรักมาเช่นกัน แต่พอคนเก่าเดินกลับมา คนคนนั้นกลับเดินกลับไปอย่างง่ายดาย เหมือนไม่มีอะไรระหว่างเรา นี่นะเหรอคนที่บอกว่ารักกัน คนที่บอกว่าแคร์กัน สำหรับฉันแล้วฉันคงเป็นตัวแปรของใคร ๆ ที่มีคนของตัวเองอยู่แล้ว แล้วจะมารู้สึกดีดีกะเราทำไมกัน ถ้าความรู้สึกนั้นไม่ได้ให้แค่คนคนเดียว คนอย่างฉันฟ้าคงส่งมาพิสูจน์ใจของคนที่เค้ารักกัน มาให้เป็นตัวแปร ให้คนไม่เข้าใจกัน ได้เข้าใจว่ารักกัน ส่วนตัวฉันเคยเข้มแข็งยังไงก็ยังคงต้องเข้มแข็งต่อไป เคยดูแลตัวเองมายังไง ก็คงยังต้องดูแลต่อไป ดีแล้วหล่ะ อย่างน้อยฉันก็ไม่ได้ชอบให้ใครมองมาด้วยความสงสาร ไม่อยากเป็นคนน่าสงสารในสายตาใครใคร แม้หัวใจตอนนี้มันจะหมดกำลังเดิน มันท้อแท้มากมาย จนไม่รู้ว่าเมื่อไหร่มันจะดีได้ดั่งเดิมอีกครั้ง แต่เท้าก็ยังคงต้องเดินต่อไปล่ะนะ ความรักที่แวะเวียนมาครั้งนี้อยากบอกว่าบาดเจ็บสาหัสจริง ๆ เจ็บจนความชินที่มีมันกลายเป็นหยดน้ำตา และเจ็บจนชินชา จนน้ำตามันไม่มีให้ไหลอีกต่อไป ถ้าไม่ต้องการกัน แล้วมาทำให้รักทำไม ต้องการหัวใจฉัน แล้วทำร้ายกันแบบนี้เหรอ..................... ผู้ได้รับบาดเจ็บ - LinK CorNer January 29 ช่วงชีวิตช่วงชีวิตตอนนี้ดูเหมือนดำเนินไปได้ด้วยดี มีงานทำ เงินเดือนสูง แต่...ที่ ที่ทำงานอยู่ห่างไกลผู้คนไม่ค่อยมีเพื่อนเท่าไหร่ เลย เหงา เหงา ยังไม่รู้เลยว่าจะทำงานที่นี้อีกนานเท่าไหร่ ไว้ค่อยเริ่มคิดหลังรับปริญญาคงจะไม่ได้ แต่พอคิดก็เริ่มปวดหัว อยู่ที่นี่เงินดีก็จริง แต่ก็คิดถึงบ้าน เหงา บางทีท้อแท้ก็ไม่รู้จะมองหน้าใครให้หายท้อ ไม่รู้เหมือนกันว่าเรากำลังทำอะไรอยู่ที่นี่ แต่บางครั้งมันก็มีเหตุจำเป็นที่ต้องอยู่ทางนี้เพื่อสิ่งที่ดีในอนาคต แต่ถ้าวันนึงเราไม่ได้ทำงานตรงนี้ แล้วเราจะไปเริ่มต้นทำอะไรดีหล่ะ เราควรที่จะเริ่มต้นคิดตั้งแต่วันนี้เลยดีไหม คิดที่จะแตกต่างจากที่เป็นอยู่...... ความรักของเราในตอนนี้ เหมือนจะไปได้ดี ถ้าเราเกิดไม่่ไปเป็นมือที่สามซะก่อน ก็คิดว่าจะไปได้ดีแต่กลับมีน้ำตาทุกที เจ็บ แต่ยังรัก ไม่รู้ทำไมไม่เลิกรัก รักได้ ก็เลิกรักได้ แต่ไม่ยอมเลิกรัก ถามใจตัวเองว่าทำไมยังคงรัก ก็ได้คำตอบกลับมาว่าดีกว่าที่ทุกข์เพราะไม่ได้รัก อย่างน้อยวันนี้เราก็ได้ทำดีที่สุดแล้ว ได้รักคนคนนี้อย่างดีที่สุด ได้ทำอะไรให้อย่างที่ไม่เคยทำให้ใครมากมายขนาดนี้ อย่างน้อยเราก็ได้รู้ว่าการได้ทำอะไรเพื่อคนที่เรารัก มันมีความสุขอย่างนี้นี่เอง อย่างน้อยวันนี้ตัวฉันก็ไม่ลืมที่จะรักตัวเอง เติมความสุขให้ตัวเองได้ทุกวันด้วยการหาสิ่งมาิเติมเต็ม บางสิ่งที่มีค่ากับหัวใจ บางครั้งก็ไม่จำเป็นต้องเป็นเจ้าของ แค่ได้มองอย่างเป็นสุข นี่ก็คือสุขแล้ว ช่วงชีวิตของฉันต้องก้าวต่อไป เพื่อไปให้ถึงวันพรุ่งนี้ และฉันต้องมีวันนี้และวันพรุ่งนี้เสมอ แม้ไม่รู้ว่าวันพรุ่งนี้จะมาถึงเมื่อไหร่ แต่อย่างน้อยฉันก็ทำวันนี้ให้เหมือนเป็นวันสุดท้ายของชีวิต อยากทำอะไรก็ทำ เพราะถ้าวันพรุ่งนี้ไม่มาถึังอย่างน้อยฉันก็ไม่เสียดาย แต่ีฉันก็คิดเสมอ ว่าฉันต้องมีลมหายใจอยู่เพื่อวันพรุ่งนี้ด้วยเพื่อทำสิ่งที่ดีกว่าวันนี้ เพราะวันนี้สิ่งที่เราทำลงไปแล้วแก้ไขไม่ได้ แต่เมื่อทำลงไปแล้วก็อย่ามัวคิดย้อนเวลา คิดไว้เสมอว่าหากถึงวันพรุ่งนี้แล้วต้องทำสิ่งที่ดีกว่า ดีกว่า ดีมากกว่า ดีมากที่สุดที่เราจะทำได้ January 19 ข้อความจาก "สีดินสอ"รักจากฉัน...ที่ให้ไป...เพียงพอไหม รักจากใจ...ที่มีให้...เธอเสมอ รักที่มี...ให้เพียง...ก็แค่เธอ รักที่ฉัน...ฝากให้เจอ...ในหัวใจ รักจาก...คนคนหนึ่ง...ซึ่งไร้ค่า รักไม่มี...ราคา...ที่ตรงไหน รัก รัก รัก คำเดียว...ที่บอกไป เพียงพอไหม...พอกับใจ...ไหมคนดี หากว่ารัก...ที่ให้ไป...ยังไม่พอ ก็จะขอ...ให้ดูกัน...นานกว่านี้ จะทุ่มเท...ทุกความรู้สึก...ที่มี มอบความรัก...ความภักดี...ให้แค่เธอ
เจ็บจนชา...น้ำตา...มันไหลริน เจ็บจนชิน...แต่ก็แทบ...เดินไม่ไหว เจ็บมามาก...แต่ไม่อยากเดิน...จากไป เจ็บที่ใจ...แต่ทำไม...ยังรักเธอ เจ็บที่เธอ...ไม่เคย...คิดจะแคร์ เจ็บที่แม้...ใกล้...แต่...ไกล...เ่ธอเสมอ เจ็บที่วันนี้...เธอซ่อนใจ...ไม่ให้เจอ เจ็บที่เธอ...ไม่คิด...จะรักรักกัน เจ็บอย่างไร...ก็ยอม...จะทนเจ็บ เจ็บยังไง...ก็จะเก็บ...ให้บีบคั้น เจ็บคนเดียว...ปวดคนเดียว...ก็ช่างมัน เจ็บทุกวัน...ไม่สำคัญ...เท่ามีเธอ December 26 กำหนดการ ฝึกซ้อม และรับปริญญาบัตรซ้อมย่อยวันที่ 16 มีนา'52 ณ วิทยาเขตวังไกลกังวล เวลา7.30-16.30 น.
ซ้อมย่อยรวมวันที่ 18 มีนา'52 ณ หอประชุมกองทัพเรือ เขตบางกอกใหญ่(กทม.) รายงานตัว เวลา 7.00 น.
ซ้อมใหญ่่วันที่ 21 มีนา'52 ณ หอประชุมมหาวิทยาลัย เทคโนโลยีราชมงคลธัญญบุรี รายงานตัว เวลา 9.30 น. ณ อาคารเรียนรวมคณะวิศวกรรมศาสตร์
วันที่ 24 มีนา'52 วันเข้ารับพระราชทานปริญญาบัตร December 13 รักฉันหน่อยได้ไหมก็รู้ว่าฉันไม่ดีสักเท่าไร แต่อยากจะขอให้เธอได้ฟังไว้ มีใจรักจริง ไม่อยากถูกใครทิ้งไป จะอยู่ให้นานหน่อยได้ไหม ไม่คิดเรียกร้องอะไรให้มากไป ก็มีใจรักจริง ไม่อยากถูกใครทิ้งไป จะอยู่ให้นานหน่อยได้ไหม
wordเค้าว่ากันว่า "คำพูด"
มักเป็นคำที่ผูกมัด
ไม่ใช่ผูกมัดแค่เรา แต่มันอาจผูกมัดคนอื่นที่ฟังด้วยก็ได้
และคำพูดมันก็สื่ออะไรได้หลาย ๆ อย่าง
สื่อถึงความคาดหวัง
สื่อถึงความต้องการ
สื่อถึงสิ่งที่ออกมาจากใจ หรือว่าแค่ออกมาจากปาก
พันธะสัญญาแห่งคำพูด
อย่าพูดเพียงแค่คำ
เพราะการที่เราได้พูดอะไรออกมานั้น
เท่ากับว่าเราได้ตกลงทำพันธะสัญญาแห่งคำพูด คำนั้นแล้ว
อย่างเสียมิได้
November 30 ที่ปรึกษาในบางครั้งฉันอาจจะละเลยความเป็นเพื่อนระหว่างเรา ก็มีแต่เธอที่ยังโทรหากันตลอด รู้ไหมที่เราได้คุยกันเมื่อวาน ที่เธอบอกว่าเราคือเพื่อนที่ดี เราก็ค้านอยู่ในใจนะ ว่าเราน่ะเหรอคือเพื่อนที่ดี แต่ก็ขอบคุณนะที่ทำให้เรา ได้รู้ว่าคำว่าเพื่อนที่ดีไม่จำเป็นต้องโทรหาตลอด ไม่จำเป็นต้องส่งข้อความให้ทุกวัน แต่เพื่อนที่ดี แค่เชื่อมั่นในการกระทำของเพื่อนก็พอแล้ว เพื่อนที่คอยให้กำลังใจกัน บางครั้งเราก็ลืมคำพูดเรา ไปแล้วด้วยซ้ำ แต่เธอก็ยังจำได้ดีมาเสมอ ไม่ว่าจะเป็นกำลังใจในการเรียน วันที่เธอตัดสินใจเรียนมหาลัย และเธอก็มาขอคำปรึกษา ว่าเธอจะเรียนได้ไหม เธอจะทำได้หรือเปล่า แล้วจะทำได้ดีหรือเปล่า เราก็มีแค่คำ ที่แสดงความเชื่อมั่นไปเท่านั้นว่าเพื่อนเราต้องทำได้แน่นอน พอถึงวันนี้เธอก็ผ่านมันมาได้จริง ๆ และทุกครั้ง ในการสอบเธอก็โทรมาขอคำอวยพรเกือบทุกครั้ัง แต่จะว่าไปก็โทรมาขอคำอวยพรเฉพาะวิชายาก ๆ แล้วเธอก็บอกว่าที่ทำได้เพราะคำพูดของเรา ที่บอกว่าเธอต้องทำได้
อย่างเมื่อวานเธอบอกว่าเธอเชื่อเรา เชื่อในทุกคำพูดของเรา และเธอก็ตัดสินใจในสิ่งที่เรา ให้คำปรึกษาซะทุกที ขอบคุณนะเพื่อนที่เชื่อใจเพื่อนคนนี้
อย่างน้อยคนคนหนึ่งคนนี้อย่างได้ก็จะได้รู้ว่า มีความหมายและทุกคำพูดก็สำคัญกับคนคนหนึ่งเสมอ
ขอบคุณนะ...เพื่อน
ฉันไม่ได้เป็นที่ปรึกษาที่ดี ฉันก็แค่เชื่อมั่นในตัวตน และพูดให้คนคนนั้นเชื่อมั่นในตัวตนของตัวเองเช่นกัน ไม่มีอะไรสำคัญเท่าความเชื่อมั่นและ กำลังใจที่เรามีให้ตนเอง และรักตัวเองให้มากมาก เข้มแข็งทั้งในสายตาคนอื่นและสายตาตัวเอง ยืนหยัดด้วยตัวเอง และอย่าทำให้คนอื่นมองเรา ด้วยความสงสาร หรือเราต้องมานั่งสงสารตัวเอง เราควรมองตัวเราเองด้วยความเชื่อมั่น และเชื่อมั่นในคนอื่นที่เรามองด้วย...แค่นั้นเอง November 13 เฮ้อออออออออไม่สบายมาเป็นเดือนแล้วมะไหร่จาหายซะทีน๊า ไอมาได้เป็นเดือน เดือนเลยนะเรานี่ ร่างกายอ่อนแอ แต่จิตใจยิ่งกว่า(มั้ง) พอไปหาหมอ หมอจับเอ็กซเรย์ปอดเลย หุหุ ลุ้นแทบตายตอนหมอบอกผลการเอ็กซเรย์ แต่มะเป็นไร ดีแล้วที่แค่ไอเฉย ๆ ไม่ได้เป็นไรมากกว่านี้ ก็ยังอยากอยู่อีกหน่อย มีอะไรอีกหลายอย่างที่ยังไม่ได้ทำนี่นา เรียนจบแล้ว มีงานทำ แต่ยังไม่ได้รับปริญญาเลย มะไหร่จาได้รับน๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา แล้ว แล้ว แล้ว วันนี้เพื่อนก็โทรมาให้เอาชุดครุยไปเปลี่ยนแถบสีอีก จะอะไรนักหนานะ กว่าจะได้รับปริญญา เปลี่ยนนู้นเปลี่ยนนี่ มากมาย เบื่อจัง อากาศที่นี่ก็หนาวแล้ว หนาวมากมาย แต่อากาศก็ดี มีแต่เขา ต้นไม้ เสียงนก เสียงแมลง กล่อมก่อนนอนทุกคืน หึหึ คิดถึงคนบางคน แม่จารู้ป่าวน๊า เมื่อวานลอยกระทงก็ลอยกระทงคนเดียว ทุกปีก็ต้องลอยกะแม่นี่นา คิดถึงจัง หายจากไอก็เข้าหน้าหนาว เป็นหวัดต่อเลย เฮ้อออออออออ เราจาเป็นอย่างนี้ไปอีกนานเท่าไหร่นะ ง่ะ ทุกทุกคืนก่อนฉันนอนหลับตา ภาวนาขอพรส่งไปถึง เธอคนดีรู้ไหมว่าคนคนหนึ่ง ขอให้เธอคิดถึงกันบ้างสักคืน October 28 แค่ฉันไม่รู้เหมือนกันว่าฉันยังมีความสำคัญกับใครบ้างไหม ยังมีใครที่คิดถึง ห่วงใยหรือเปล่า หรือแท้จริงมีแค่ตัวฉันเองเท่านั้น ไม่เคยมีใคร เพราะฉันมีเพียงความเหงา ที่ผ่านไปในแต่ละวัน เหงาที่วันนี้ไม่มีใครสักคนให้ฉันคิดถึง หรือในวันนี้ฉันคงเรียนรู้กับการอยู่กับตัวเองมากเกินไป จนมองโลกในแง่ร้ายไปซะแล้ว October 16 หวัดถามหาปลายฝนต้นหนาว ลมหนาวเริ่มพัดมา หวัดก็มาตามสายลมเช่นกัน วันนี้เป็นไรมากมายไม่รู้ รู้แต่ว่าปวดหัวทั้งวัน กินยาก็ไม่หาย หลับไปพักนึงตื่นมาก็ยังไม่หาย พออาศเย็นหน่อยก็ไอจนแทบหมดแรง เฮ้อเหนื่อย ยากต่อการเข้าใจความเหงานี่มันยังไงกันนะ แค่ได้อยู่คนเดียวก็มีน้ำตาซะแล้ว ฉันไม่เคยเข้าใจเลยว่าความเหงามันเกิดขึ้นเพราะเราคิดถึงใครสักคน หรือเหงาเพราะไม่มีใครสักคนให้คิดถึง กันแน่? September 21 หัวใจคน...ยากคาดเดา"จริงใจกันหรือเปล่า กับคนคนหนึ่งคนนี้" จะให้ฉันเป็นใครในสายตา คนไร้ค่าหรือคนที่เป็นคนรัก เหมือนเธอให้แค่เพียงความรู้จัก บอกกันสักคำจะได้เจียมหัวใจ ที่ถามไปก็เพราะใจอยากรู้ ที่เป็นอยู่เราสองคนคือแบบไหน คนพิเศษหรือว่าเพื่อนทั่วไป ฉันจะได้ไม่คิดไกลว่ารักกัน ก็ไม่รู้ต้องทำตัวแบบไหน ก็เธอเงียบหายไปไม่โทรหา เธอเพียงบอกว่าไม่มีเวลา ฉันสำคัญหรือไร้ค่าบอกฉันที หากเรื่องราวทั้งของฉันและของเธอมันต้องจบ ก็ขอให้บอกกันหบ่อยได้ไหม อย่างน้อยคนคนนี้จะได้ไม่ต้องรออย่างลมลมแล้งแล้ง อย่างน้อยก็จะได้ไม่คาดหวัง ทั้งที่รู้ว่ามันไม่มีหวังล่ะนะ แต่ที่เธอหายไปมันก็คงเป็นคำตอบได้ดี จากวันนี้ไปก็คงไม่มีคำว่า"เรา" มีแต่คำว่าเรื่องของฉัน เรื่องของเธอ ชีวิตของฉัน ชีวิตของเธอ วันเวลาของฉัน วันเวลาของเธอ ไม่มีคำว่า"เรา" ซึ่งก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยมี แม้สักนาที...ใช่ไหม เป็นฉันที่คิดไปเองว่าเธอมีใจให้กัน และมันก็เป็นฉันที่ช้ำเอง August 29 อะไรกันนักหนา..เฮ้อออออออออเราก็เป็นแค่บางคนในสายตาใคร ๆ ถ้าไม่มีปัญหาคงไม่นึกถึง ถ้าไม่เหงา คงไม่โทรหา ถ้าฉันไม่สามารถช่วยอะไรได้เธอก็คงจะไม่แวะมาทักทายกัน
แต่กับบางคนเราก็ยังเป็นคนที่มีความหมาย และเค้าก็ยังมีความหมายกับเราเสมอ "เพื่อน" 11 ปีแล้วที่เราสองคนรู้จักกันมา มีความสุขทุกครั้งที่ได้พูดคุย วันนี้เป็นอีกวันที่เราได้คุยกันทั้ง ๆ ที่เธอก็ไม่เคยมีปัญหาอะไรมาให้เรา แต่เธอก็เป็นคนที่โทรหากันตลอด ทำให้รู้ว่าเพื่อนคนนี้ยังมีค่าในสายตา และความรู้สึกที่ผูกพันกันมา 11 ปี จนถึงวันนี้แล้ว แค่มองหน้าก็รู้ใจกัน แค่ได้ยินเสียงก็รับรู้ความเป็นไปของหัวใจโดยไม่ต้องอธิบาย ว่าเพื่อนสบายดี หรือมีเรื่องทุกข์ใจ ขอบคุณนะที่วันนี้เธอยังเป็นเพื่อนกัน ความทรงจำตลอดระยะเวลาอาจจำได้ไม่หมด แต่ก็รู้แค่ว่ามันมีความหมายมากมายเหลือเกินในความทรงจำ
เมื่อวานเจาะหูมาอีกแล้ว แต่วันนี้เจาะเอง ด้วยอารมณ์พาไปเหมือนเช่นเคย แค่อยากเจ็บ...เจ็บ เจ็บ
วันนี้ทำไมหัวใจมันไร้เรี่ยวแรงจังเลย ป่วยทั้งใจ ป่วยทั้งกาย ไม่สบายเพราะใจเรามันพาไปหรือไงนะ วันนี้ยืนทำงานก็อยากร้องไห้ซะงั้น ยิ่งได้ยินเพลง "รางวัลของการรอ" น้ำตาก็ไหลออกมาซะงั้น
เมื่อไหร่เราจะผ่านความรู้สึกช่วงนี้ไปได้ซะทีนะ เหงา มีน้ำตาเป็นเพื่อนกันทุกวี่วัน จะมีไหมสักคนที่...เข้าใจ ถ้าควักหัวใจมาดูจะรู้ว่าเนื้อก้อนหนึ่ง ช่างยับช่างเยินอะไรอย่างนี้
ทำงานก็เหนื่อยอย่างแรง เหนื่อยเพราะรายได้น้อย ไม่ได้เหนื่อยเพราะลูกค้าเยอะเลยอ่ะ
อยากจะเดินข้ามผ่านเวลาตอนนี้ไปเร็ว ๆ จังเลย แต่ก็ทำไม่ได้ใช่ไหม เราต้องยอมรับความจริง ต้องยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นให้ได้ คืนนี้ขอนอนกอดตัวเองสักคืน ขอร้องไห้ซะให้พอ พรุ่งนี้ลืมตาตื่นก็ไม่รู้จะมีแรงไหม แต่ก็จะพยายามตื่นลืมตา มาอยู่ในโลกแห่งความจริงที่มีเพียงเราลำพัง
เวลาที่ถูกตั้งไว้ก็ยังคงเดินไป
แต่หัวใจดวงนึงที่มีของฉัน
ไม่ยอมเดินไปตามแต่ละวัน
ไม่อาจลืมลบคนนั้นจากหัวใจ
August 26 เจ็บ...เจ็บ...เจ็บ... เมื่อวานไปเจาะหูมาอ่ะเจ็บดี..หาเรื่องให้ตัวเองเจ็บตัวได้แล้ว อย่างน้อยวันนี้เราก็ทำตัวเอง ไม่ใช่เพราะใครมาทำใหเราเจ็บ
นอนตะแคงได้ข้างเดียว...ขำตัวเองเหมือนกันทำไปทำไมไม่รู้แต่ก็เก๋าดี...ต่างหูสวยมีคนถามเพราะอะไรไปเจาะหู มันคงเป็นอารมณ์ชั่ววูบมั้งอารมรณ์โมโหคน...ใครไม่รู้
มาวันนี้แล้วยังไม่หายเจ็บเลย แถมตอนหวีผม หวียังไปเกี่ยวอ่ะ เจ็บ
วันนี้ได้ถามคำถามคนที่รู้สึกดี...คำตอบที่ได้หัวใจเต้นแรง ว่าวันนี้ก็คิดจะคบกัน บางครั้งบอกตามตรงเลยว่าเค้าก็ไม่เข้าใจเหมือนกันกับสิ่งที่มันเป็นอยู่ อย่างวันนี้ก็คุยกันดี อีกวันโทรไปเหมือนไม่อยากคุย บางครั้งก็โทรไปไม่ติด หรือว่าเราคิดมากไปเอง เลยมีคำถามที่ต้องถามไปว่าเธอคิดยังไงกับเค้ากันแน่ ...
ทุกสิ่งในวันนี้เหมือนจะเปลี่ยนไป จากที่เคยเป็น อย่างตอนนี้ก็กำลังมองหางานใหม่ ไม่ใช่ร้านเดิมไม่น่าอยู่ แค่อยากกลับไปดูแลแม่มากกว่า อย่างวันนี้แม่โทรมาบอกว่ามีเรื่องรบกวน แม่เกรงใจที่จะบอกลูกคนนี้ แม่จ๋า...หนูเป็นลูกแม่นะ แม่จะต้องเกรงใจหนูทำไมกัน เป็นหนูซะเองที่วันนี้เอาตัวรอดอยู่คนเดียว แม่ต้องอยู่บ้านลำพัง สุข ทุกข์ เป็นอย่างไร ลูกอยู่ทางนี้ไม่เคยรู้ ได้แต่เจ็บใจตัวเอง ที่ดูแลแม่ได้ไม่ดีพอ ยิ่งแม่บอกว่าแม่จะรบกวน เหมือนลูกคนนี้ไม่ได้ใส่ใจไถ่ถามความเป็นไปของแม่ ไม่ว่าแม่อยู่ดีกินดีหรือเปล่า บ่อยครั้งที่ลูกคนนี้ทำงานจนลืมโทรหา แต่ก็ใช่ว่าไม่ห่วงใยนะ...หนูรักแม่ที่สุดในโลก...
 August 24 *_*วันนี้ไปดูหนังมากะพี่ที่ทำงาน "โลงต่อตาย" น่ากลัวดี แถมตอนท้ายเศร้านิดหน่อย
วันนี้เบื่อ ๆ ยังไงไม่รู้ คนที่เคยคุย วันนี้โทรหาแต่เค้าคงไม่อยากคุยกับเราสักเท่าไหร่ คงไม่กล้าโทรไปรบกวนอีกแล้วหล่ะ เค้าก็คงมีโลกส่วนตัวของเค้า ส่วนเราก็น่าจะอยู่ในโลกส่วนตัวของเราต่อไป เค้าคงมีเรื่องมากมายที่ไม่อยากเล่าให้เราฟัง จะไปถามก็คงทำให้เค้าลำบากใจ สู้ไม่ถาม ซะดีกว่า
เคยคิดนะว่าตัวเองมีความสำคัญแต่วันนี้คนคนนึงได้สอนให้คนคนนี้รู้แล้วว่า คนคนนี้ก็คงไม่ได้มีความสำคัญมากไปกว่าคนหนึ่งคนในโลกหนึ่งใบ
เรานี่ก็แปลกนะชอบคาดหวัง แล้วก็มานั่งน้อยอกน้อยใจอยู่คนเดียวทั้งที่ความจริงแล้ว เจ้าตัวเค้าคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเราคิดไงกับเค้า แต่ถึงบอกให้รับรู้เค้าก็คงไม่ซึ้งอะไรกับคนคนนี้หรอกมั้ง
ก็มีแต่ความรู้สึกของเรานี่แหละนะที่ยังทำร้ายเราอยู่เรื่อยไป ความรู้สึกที่มันมองไม่เห็นว่าเป็นยังไง แต่ความรู้สึกมันเหมือนมีอิทธิพลต่อเรามากมาย บางครั้งบางคราวคนเราอาจเปลี่ยนไปเพียงเพราะความในใจที่มีอยู่มากมาย คนบางคนเปลี่ยนตัวเองเพียงเพราะความรู้สึกที่เสียไป เพียงเพราะคนคนนึงเดินเข้ามาให้หัวใจมีแรง แต่พอวันที่เดินจากไปก็กลับทำใจไม่ได้ อยากเปลี่ยนตัวเองไปเป็นคนใหม่ แต่ในความเป็นจริง สิ่งที่เราหนีไม่พ้นคือความรู้สึกของตัวเอง คือความทรงจำของตัวเองที่มีต่อคนนั้น...คนที่มีความหมายกับเรา คนที่เรารัก...
บทกวี..บทหนึ่ง...คงซึ้งและโดนใจ    ฉันเฝ้ารออย่างคนที่มีหวัง
ถามใจเธอว่ายังมีฉันไหม
หากหมดรักแค่บอกฉันยอมเข้าใจ
จะเลิกหวังและจากไป...แต่โดยดี
รอเพียงเธอเผื่อสักวันจะหันมา
ก็เผื่อว่าเธอจะรักคนอย่างฉัน
ยิ่งรอยิ่งหมดหวังลงทุกวัน
เธอคงไม่คิดรักกันสักนิดเดียว
ฉันก็มีเพียงแค่ลมหายใจ
ที่มีไว้ต่อวันคืนที่อ่อนไหว
ไม่มีสิทธิ์ใช้มันร่วมกับใคร
ลมหายใจมีไว้แค่หายตามลม
อย่าถามฉันจะรักเธอนานเท่าใด
ถามหัวใจเธอก่อนดีกว่าไหม
ฉันหรือเปล่าที่เธอจะฝากหัวใจ
ฉันหรือใครที่ใจเธอต้องการ
ในใจเธอมีใครอยู่หรือเปล่า
แค่บอกกล่าวฉันคงทำใจได้
อย่าปิดเลยถ้าเธอยังรักใคร
อย่าหลอกใจอย่าหลอกฉันให้เจ็บเลย
ในทุกครั้งที่เธอชอบหายหน้า
ทำฉันใจเหว่ว้าและหวั่นไหว
ก็กลัวเธอไปทำความรู้จักกับใคร
แล้วลืมฉันทิ้งไว้เป็นคนผ่านทาง
ไม่เข้าใจที่เธอชอบนิ่งเฉย
เหมือนละเลยในสิ่งที่เป็นฉัน
ทั้งการพูดการกระทำตรงข้ามกัน
คำสำคัญว่ารัก...แค่ลมปากเธอ
เธอมีฉันเอาไว้ใช้แก้เหงา
คำว่าเรามันสำคัญที่ตรงไหน
พูดออกมาแค่จากปากใช่จากใจ
พูดพร่ำไปเพียงเพราะใช้หลอกกัน
    คนเหงาเหงาเมื่อใดที่หัวใจนั้นอ่อนล้า คือเวลาที่เรานั้นอ่อนไหว
กอดตัวเองไม่มีใคร ไม่เห็นเป็นไรแค่นี้ ไม่ว่าเราจะพบอะไร จะเจอกับวันที่ร้ายหรือดี ใจก็ยังคงพร้อมจะมีความเหงาเป็นเพื่อน....เคียงไป บนทางเดินที่เราเคยหกล้ม ทำให้ใครบางคนนั้นหล่นหาย ฝากรอยแผลไว้ข้างใจ ทิ้งให้เราจดจำ มีวันที่ลมหนาวพัดมา และก็มีวันที่ฝนพรำ วันเดือนปียังหมุนประจำ ฉันเหงาก็ยังต้องเดินต่อไป ไม่รู้ ไม่รู้ต้องเดินไปถึงเมื่อไหร่ เหงา... ทั้งที่ไม่รู้ว่าทำไม อาจเป็นเพราะโลกมันกว้างไป หัวใจก็เลยเหงา เหงา แต่ยังยิ้มและยังไม่เศร้า กอดความเหงาไว้กับใจ มีวันที่ลมหนาวพัดมา และก็มีวันที่ฝนพรำ วันเดือนปียังหมุนประจำ ฉันเหงาก็ยังต้องเดินต่อไป กอดความเหงาไว้กับใจ อาจเป็นเพราะโลกมันกว้างไป หัวใจก็เลยเหงา เหงา แต่ยังยิ้มและยังไม่เศร้า กอดความเหงาไว้กับใจ อาจเป็นเพราะโลกมันกว้างไป หัวใจก็เลยเหงา เหงา แต่ยังยิ้มและยังไม่เศร้า กอดความเหงาไว้กับใจ เมื่อใดที่หัวใจนั้นอ่อนล้า คือเวลาที่เรานั้นอ่อนไหว และคนเราจะทนเหงาไปได้สักเท่าไหร่ +++++++++++++++++++++++++++++++++ August 23 เครียด...จังวันนี้...ร้านรายได้นิดเดียวเอง ถึงแม้ว่าเราเป็นแค่พนักงาน คงจะไม่ใส่ใจกับรายได้คงไม่ได้ เพราะมันก็คือการอยู่รอดของร้านเหมือนกัน เครียด เครียด แต่ทุกอย่างมันคงต้องมีทางออกของมันสักทางแหละ คิดอย่างนั้นนะ
August 22 คนเหงา...เหงามีคนบอกให้ฉันเลิกเหงา อย่างน้อย ๆ ก็อย่าทำอะไรที่ยิ่งทำให้ตัวเองเหงา ขอบคุณนะที่ห่วงใยกัน(หรือเปล่ามิรู้) แต่ความเหงากับคนคนนี้เหมือนเป็นของคู่กัน ความเหงามันไม่ยอมเดินจากไป ความเหงามันยังคงเป็นเงาติดตามตัว ความเหงาที่คนคนนี้มี เริ่มชินกับมันแล้วหล่ะ เหงามันสอนให้คนคนนี้ไม่กลัวการอยุ่คนเดียว จนบางครั้งก็อยากอยู่คนเดียวไปอย่างนี้ แต่ ก็อย่างว่าล่ะนะ บางวันก็ไม่อยากเหงานี่นา สักวันคนคนนี้ก็คงจะหายเหงาล่ะนะ
แต่ตอนนี้เริ่มชินกับมันแล้วหล่ะ "ความเหงา" ที่คนคนนี้สร้างมันขึ้นมาเป็นเพื่อนในยามที่ไม่มีใคร สร้างขึ้นมาให้เป็นเพื่อน...ในหัวใจ
|
|
|
